trochę inna cukiernia

Ochota na coś słodkiego przebija czasem wszelkie kłopoty.
Kluczem do ninijeszego ciasta są dwa dialogi. Pierwszy:

- Ciasta chce!
- Ja też! Czekoladowego.
- Dobrze, to zrobię ze śliwkami.
- Błeee, ja nie chcę ze śliwkami!!! Czy Ty zawsze musisz coś zdziwiać?
- Ja też nie chcę śliwkami!
- Ale ja chcę i to ja robię, więc będzie ze śliwkami. Jak Wam nie będzie smakować, to albo wydłubiecie śliwki, albo ja zjem całe ciasto i już.

Więc powstało zwykłe ciasto czekoladowe z suszonymi śliwkami:

1,5 szklanki mąki
3/4 szklanki brązowego cukru nierafinowanego
szczypta soli morskiej
2 łyżki kakao
40 g startej gorzkiej czekolady
1 łyżeczka proszku do pieczenia BIO
100 ml oleju
1 łyżeczka octu balsamicznego
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
1 szklanka mleka koziego
suszone śliwki

Suche składniki trzeba zmieszać, dolać składniki płynne, wymieszać. Przelałam do silikonowej róży i powtykałam w ciasto suszone śliwki. Chciałam do środka śliwek wtykać kulki marcepana, ale wobec takiego oporu materii rodzinnej, stwierdziłam, że mi się nie chce więcej "zdziwiać"... Piekłam ok. 25 minut w 180°C, aż patyczek był suchy.

Dialog drugi:

- Gotowe już?
- Jeszcze gorące, ale mogę Wam ukroić.
- Ja nie chcę śliwek! Dam Tacie.
- Mmmm, pyszne!
- Mniam, mogę jeszcze?
- Delicje! Poproszę dokładkę.
- Ja też chcę! I jeszcze mleka koziowego.
- To znaczy jednak jest jadalne ze śliwkami?
- Przepyszne! Śliwki super pasują.
- Eeee, mama?... Spróbowałam ze śliwkami, możesz dołożyć mi tych śliwek?

No żywcem uszy opadają! Do rana ostał się ino jeden kawałek.